De Britse toneel- en romanschrijver Joe Kingsley Orton brak in de jaren ’60 door als schrijver van taboedoorbrekende en zwarte komedies. Zijn gedurfde onderwerpen en spitsvondige en onnavolgbare schrijfstijl leverde meer dan eens ophef op en zijn eigen leven is al net zo roemrucht te noemen. Samen met partner Kenneth Halliwell haalt hij de ene na de andere practical joke uit, zo verzinnen ze recensente Edna Welthorpe die de controverse rondom zijn eigen stukken flink opklopt. Hun prank waarin de boekomslagen in bibliotheken bekladden leverde ze een half jaar cel op.

Maar uiteindelijk loopt het uit de hand… 
In een psychose slaat partner Kenneth met een hamer het leven uit Joe en legt daarna de hand aan zichzelf. Verloor Ken het verschil tussen theater en werkelijkheid uit het oog? Dacht hij als één van de weinigen te zien dat ze als personages in een toneelstuk leefden en moesten ze daaruit ontsnappen door uit het ‘theatrale’ leven te stappen, de ‘echte wereld’ in? Moest hij, als vaste redacteur van de teksten van Orton, nu de toneeltekst waar hij in dacht te leven, rigoureus redigeren?

In ‘Poetic Licence’ laten artistiek leider en regisseur Michaël Bloos en tekstschrijver Frank Siera zich inspireren door het leven van Orton. Een voorstelling van een acteur en een toneelschrijver over acteurs en toneelschrijvers.


Theater als houvast  
Michaël groeide op met twee psychotische vaders en wilde vooral niet worden zoals zij, niet gek, hij zou het verschil tussen werkelijkheid en fictie goed in de gaten houden. En toch, of misschien juist daarom ging hij het theater in. Michaël herkent zich in Joe en Kenneth: voor hen zorgt theater ook voor een gevoel van controle. Met hun toneelstukken en interventies scheppen ze een eigen werkelijkheid, een werkelijkheid die ze naar hun hand kunnen zetten. 

Poetic Licence is een voorstelling die, zoals ook Wouter Kusters’ ambitie in zijn boek Pure Waanzin, laat zien hoe verleidelijk en normaal ‘gekte’  kan zijn en hoe vreemd het normale soms is – zonder hierbij de ingewikkelde, grijze gebieden te vermijden.

Waar ligt de grens? 
Poetic Licence onderzoekt de grens tussen gekte en normaliteit, tussen fictie en realiteit, tussen theater en werkelijkheid. Waar raakt de fictie van de waanzin aan de illusie van theater en waarom is het ene wel wenselijk en het andere niet? Welke elementen die de waanzin kenmerken vind je in de context van theater terug? Joe en Ken, twee homoseksuele theatermakers, leefden in een tijd waarin homoseksualiteit strafbaar was en werd beschouwd als psychische stoornis; een bewijs dat wat wij als ‘gek’ zien onderhevig is aan tijdgeest, cultuur en persoonlijk wereldbeeld. Maar ook deed Joe het met jongens van maar net 15 jaar, iets dat toen normaler leek dan nu… 
Deze voorstelling onderzoekt de grens van onze norm. Waar ligt die, wanneer is het normaliseren van iets dat we voorheen als ‘gek’ beschouwden niet meer wenselijk? 


Poetic Licence is de tweede theaterproductie binnen het project ‘Universum van de Waanzin’ en gaat in première op Over het IJ Festival in het Beautiful Distress House. 

Partners